Τα σχολεία ξεκίνησαν και μαζί με αυτά φροντιστήρια αλλά και άθληση και σε “ερασιτεχνικά σωματεία”.
Περί τα σαράντα ευρώ το μήνα, τετρακόσια ανά έτος ανά παιδί.
Η αθλητική δραστηριότητα γίνεται σε γήπεδα και γυμναστήρια χρυσοπληρωμένα για κατασκευή και συνεχείς συντηρήσεις από δημόσια δαπάνη.
Δαπάνη κατά κυριο λόγο από ευρωπαϊκούς πόρους.
Από τα πλέον αδιόρατα στατιστικά ο αριθμός παιδιών ανά ομάδα, αριθμός που πολλαπλασιαζόμενος με τα μηνιαία δίδακτρα θα έδινε το τζίρο.
Πόσα λεφτά εισπράττονται στα δημόσια/δημοτικά γήπεδα; Θέλει να γνωρίζει το υπουργείο πολιτισμού και αθλητισμού, ο υπουργός οικονομικών, ο των εσωτερικών; Έως σήμερα μήτε δήμαρχος μήτε υπουργός δίνει αριθμούς. Γιατί;
Σιγά μη δημοσιεύσουν ισολογισμούς τα σωματεία! Αν δεν υποχρεωθούν θα συνεχιστεί η απαράδεκτη αδιαφάνεια στο λίαν ευαίσθητο τομέα του αθλητισμού. Παραμένουμε στο στόχαστρο. Θα το βρούμε μπροστά μας.
Άλλος τρόπος ελέγχου της οικογενειακής επιβάρυνσης δεν υπάρχει. Πρέπει να αποσαφηνιστεί το κόστος της άθλησης από τις ανάγκες των σωματείων/διοικήσεων.
