Φυτέψτε μάς λέγανε, πρασινίστε μάς λέγανε, αναδασώστε, εμποδίστε τη διάβρωση μάς λέγανε. Και εμείς τους ακούσαμε. Πειθήνια πρόβατα…
Δέκα στρέμματα μπαζωμένου λατομείου στο Ανω Δάσος Χαϊδαρίου παρέμεναν χέρσα, παρότι δημοτική περιουσία-αμαρτία που ίσως φεσώσει τον Δ.Χαϊδαρίου με 5-6 εκατομμύρια ευρώ για αποζημίωση κατολισθαίνουσας γης. Και βρεθήκαμε ελάχιστοι, με τη βοήθεια λιγοστών, για να εμπλέξουμε το κουβάρι. Και νομικά και τεχνικά και δασολογικά και υδρολογικά. Και έτσι, έπειτα από δεκαπέντε χρόνια, ψηλά δέντρα, θάμνοι, πεζούλες, μονοπάτια στη διάθεση όλης της πόλης. Πάρκο «ΘΕΑ Δ.Χ.», Δήμου Χαϊδαρίου ή/και Δημόσιας Χρήσης, πάρκο εθελοντών, όπως προτιμάτε.
Παράλληλα μανία να φυτέψουμε και τα «προικώα». Ελιές, συκιές, αμυγδαλιές, διατήρηση θυμαριών, σκίνων και πουρναριών. Γιατί;
Δεν βρέθηκε ένας από την τοπική οργάνωση να μας ανοίξει τα μάτια: «άσ’ το βρε χαϊβάνι χέρσο, δήλωσε αγρανάπαυση, βοσκότοπο, για όλα έχει». Και θα εισπράτταμε, και ως οικολόγοι θα φυτεύαμε πιο πέρα, και ως Ρομπέν θα δίναμε και στην κοινωνία!
Λυσσάξαμε να φτιάξουμε μεγάλο αστικό πάρκο. Όχι πάρκο τσέπης, πάρκο από την τσέπη μας, με την καρδιά μας! Ενώ γενναιόδωρα προσφέρονταν βοσκοτόπια τσέπης (τους).
Είναι όμως κληρονομικό: ο Λευτέρης ξεφώνισε (Χωνί κατοχικό στην Κοκκινιά) κι έδιωξε τους κουμανταδόρους της Δεξιάς που, σπέρνοντας άλλη δημόσια γη, επιχείρησαν χρησικτησία αρχές δεκαετίας ’70. Θεός σχωρέσ’ τους.
Είθε στην επόμενη απορρόφηση να βάλουμε μυαλό!
